چليــــــــپا

 به سامانم نمـــی‌پرسی نمـــی‌دانم چه سرداری

مرا می‌بینــــی وهر دم زیادت می‌کنــــی دردم
تو را می‌بینـــــم و میلــم زیادت می‌شود هر دم

 به سامانم نمـــی‌پرسی نمـــی‌دانم چه سرداری
به درمانم نمی‌کوشـــی نمی‌دانـــــی مگــر دردم

  نه راهست این که بگذاری مرا برخاک و بگریزی
گــــــذاری آرو بازم پــرس تا خاک رهت گـــردم

 ندارم دستت از دامـن بجـــز در خاک و آن دم هم
که بر خاکم روان گــــردی بگیــــــرد دامنت گردم
 
  فرورفت از غـم عشقت دمم دم می‌دهی تا کی
دمار از مــــن برآوردی نمــــی‌گــــــــویی برآوردم

   شبـی دل را به تاریکی ز زلفت باز مـی‌جستم
رخت مــی‌دیدم و جامی هلالی باز مـــــی‌خوردم

کشیـــــدم در برت ناگاه و شد در تاب گیســــویت
نهادم بر لبـــت لـــب را و جان و دل فــــــدا کردم

 تو خوش می‌باش با حافظ برو گو خصم جان می‌ده 
چو گرمی از تو می‌بینم چه باک از خصم دم سردم

شاه خوبانی

              هر کس از مهره مهر تو به نقشی مشغول        

      عاقبت با همــه کــج باخـــته‌ای يعنی چه؟