چليــــــــپا

دوش مي آمد و رخساره بر افروخته بود                    تا كجا باز دل غمزده اي سوخته بود

رسم عاشق كشي و شيوه  شهر آشوبي                  جامه اي بود كه بر قامت  او دوخته بود

جان عشاق سپند رخ خود  ميدا نست                         وآتش چهره بدين كار بر افروخته بود

گرچه مي گفت كه زارت بكشم  ميديدم                     كه نهانش نظري با من دلسوخته بود

كفر زلفش ره دين ميزد وآن سنگين دل                در پي اش مشعلي از چهره بر افروخته بود

دل بسي خون به كف آورد ولي ديده بريخت              الله الله كه تلف كرد و كه اندوخته بود

يار مفروش به دنيا كه بسي سود نكرد                   آن كه يوسف به زر ناسره بفروخته بود

                                 گفت و خوش گفت برو خرقه بسوزان حافظ

                                     يا رب اين قلب شناسي ز كه آموخته بود

                                                                                                                (حافظ )